Voetbalvermaak

Vandaag een rustige dag op de kliniek. Maar goed ook want heb een keelontsteking en niet fit. PCM en vit om me op been te houden. Tijd om te lezen maar er is ook een voetbaltoernooi op het veld achter de kliniek. Eerst de primairi school, de zg. lagere school en daarna de volwassenen. De jongeren zijn heel leuk om naar te kijken en dan met name de meisjes. Ze staat met z'n allen in schooluniformen langs te zijn te trommelen en te dansen en zingen. Een lust voor het oog, wat een energie. Ook een geweldige discipline. Een leraar denkt dat ze in ons beeld staan om de wedstrijd te zien en met een opmerking dirigeert hij ze naar de andere kant. Al zingend lopen ze naar de aangewezen plek. Ik zeg regen m'n buurman: ah, jammer vond het net zo leuk om naar te kijken. Hij roept wat tegen de leraar. Die lacht en roept ze terug, tobab, dat ben ik, vind jullie leuk waarop de hele drom meisjes op ons afkomt en gaat zingen en dansen. Geweldig! Op een sein van m'n buurman vertrekken ze weer. Nooit vervelend of langdurig. Ook toen er een doelpunt viel, de hele stroom meiden, denk zo'n 50, stormen het veld op. Juichen de jongens toe en vertrekken gelijk weer. Terug langs de lijn. Wonderbaarlijk zoals alles in opgewektheid en gedisciplineerd verloopt. En het voetbalveld....een grote zandvlakte zonder 1 grasspriet!


Het valt op dat geen 1 kind dik is. Allemaal tengere kinderen. Niet verwonderlijk want ze krijgen meestal maar 1 of hooguit 2 maaltijden per dag. En snoepen is er niet bij! Daar is geen geld voor. In de shop op de compound zijn alleen wat lolly's te koop. Verder zijn zijn ze hele dag aan het spelen met niets of ze helpen hun moeder of druk met oppassen op kleine babybroertjes en zusjes. Kleine kinderen sjouwen net nog kleiner kinderen op hun rug rond. Het schijnt ze niet te deren want ze lachen en spelen onderwijl. Kortom ze zijn de hele dag in beweging. Geen snoep, geen tv, geen computers.
Dit alles maakt me soms beschaamd als ik denk aan onze Nederlandse te dikke, voor de tv hangende kinderen. Hier geen zeurende kinderen in de spreekkamer.
Mocht een kind een prik moeten krijgen dan huilt het even, kijkt met grote, bruine angstige ogen. Huilen wordt ook niet echt geaccepteerd. Eheh klinkt het dan wat betekent: stil zijn en niet piepen. Maar daarna laat het zich heel snel troosten door de moeder en kikt of zeurt er verder niet over. Of het komt door de ballon die ik gelijk geef, haha. Een ballon van een witte tobab is ook wel iets om je stil te krijgen.